دوم قرنتیان فصل ۱
ترجمه قدیم
۹ لکن در خود فتوای موت داشتیم تا بر خود توکل نکنیم، بلکه بر خدا که مردگان را بر می‌خیزاند، ۱۰ که ما را از چنین موت رهانید و می‌رهاند و به او امیدواریم که بعد از این هم خواهد رهانید.
ترجمه شریف
۹ احساس می‌کردیم که حکم اعدام ما صادر شده بود‌. چنین اتفاقی افتاد تا به خدایی که مردگان را زنده می‌کند متکی باشیم، نه به خودمان‌. ۱۰ خدا ما را از خطر مرگ بسیار وحشتناکی رهانید و امید ما بازهم به اوست که بار دیگر ما را رهایی بخشد‌.
ترجمه تفسیری
۹ و احساس می‌کردیم که محکوم به مرگ هستیم، چون برای نجات خود، کاری از دستمان بر نمی‌آمد. اما این زحمات درس خوبی به ما داد تا دیگر به خودمان متکی نباشیم، بلکه به خدایی توکل کنیم که می‌تواند حتی مرده‌ها را زنده کند. پس همه چیز را به دست خدا سپردیم. ۱۰ او نیز ما را یاری داد و از مرگی وحشتناک رهایی داد؛ و امید داریم که بعد از این نیز باز ما را رهایی بخشد.
ترجمه انگلیسی
9 Indeed, in our hearts we felt the sentence of death. But this happened that we might not rely on ourselves but on God, who raises the dead. 10 He has delivered us from such a deadly peril, and he will deliver us. On him we have set our hope that he will continue to deliver us,